Through the tall weeds runs a path ในหญ้ารกนั้นมีทาง
Lonely and unvisited; เปลี่ยวอ้างว้างไร้คนเดิน
There the little snail paints his silver path, ทากน้อยจึงทาเงิน
A shining road เป็นเงางามวะวามไว้
Waiting for the day รอว่าสักวันหนึ่ง
When the blazing sun ซึ่งตะวันอันอำไพ
Will lash out in anger with its rays จะเกรี้ยวกราดและฟาดไฟ
And consume to the weeds' domains. ประลัยหญ้าลงย่อยยับ
Then the lovely silver, เมื่อนั้นแหละเงินงาม
Will be caught by the rays รวีวามจะตามจับ
And in a blaze like diamonds เพชรผกายจะฉายวับ
Be consumed, then snails's track ขับเงินยวงแห่งช่วงทาง
And the little snail will offer up its flesh และทากน้อยจะถมเนื้อ
To become a creator เพื่อภาวะแห่งผู้สร้าง
From its own dissolution ระเหิดหาย ละลายร้าง
As it has always been. อย่างเคยเคย ทุกคราวครั้ง
So there lies the way ทางนั้นจึงปรากฎ
Leading to the ideal. ทอดไปจรดที่ใจหวัง
As long as weeds rule ตราบใดที่หญ้ายัง
There will be hearts to struggle. ก็บังใจที่ไขว่คว้า
There's always pain in creation การเกิดต้องเจ็บปวด
Agony and stress ต้องร้าวรวดและทรมา
Like the lighting in the rain ในสายฝนมีสายฟ้า
Like gold in dull rock. ในผาทึบมีถ้ำทอง
Come then, come bear it, มาเถิดมาทุกข์ยาก
This suffering with friends มาบากบั่นกับเพื่อนพ้อง
Don't hope that without it อย่าหวังเลยรังรอง
Your life will shine. จะเรืองไร ในชีพนี้
The first steps that we take ก้าวแรกที่เราย่าง
Will paint a path จะสร้างทางในทุกที่
And there's mush land untrod ป่าเถื่อนในปฐพี
Where we may go ยังมีไว้รอให้เดิน
Translated by Michael Wright ประชาธิปไตย ๑๒ ตุลาคม ๑๖
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
