คว้าง..คว้างใบไม้ปลิว ละลิ่วหล่นลงกลางดิน เอื่อย..เอื่อย ธารไหลริน มิสิ้นสุด ลงแห่งใด
เปรียบดังชีวิตนี้ มิมีที่จะพักใจ
อ้างว้างร้างฤทัย จนชีพดับลงลับสูญ
(** จุลลดา ภักดีภูมินทร์)
No crooked leg, no bleared eye,
No part deformed out of kind,
Nor yet so ugly half can be As is the inward suspicious mind.
===
I grieve and dare not show my discontent,
ยามโศกาดูร ข้ามิอาจเปิดเผยความโทมนัส
I love and yet am forced to seem to hate,
ยามรัก ข้าถูกบีบบังคับให้เห็นว่าชัง
I do, yet dare not say I ever meant,
ยามปรารถนา ข้ามิอาจเอ่ยว่าเป็นเช่นนั้นจริง
I seem stark mute but inwardly do prate.
ดูประหนึ่งดังคนใบ้ ข้าได้แต่แจ้วเจื้อยอยู่ในใจ
I am and not, I freeze and yet am burned,
ใช่ และไม่ใช่ ข้าหนาวเหน็บแต่ยังร้อนรุ่มดังไฟลน
Since from myself another self I turned.
เพราะข้าต้องแสดงเป็นใครอีกคนที่มิใช่ตัวข้าเอง
My care is like my shadow in the sun,
Follows me flying, flies when I pursue it,
Stands and lies by me, doth what I have done.
His too familiar care doth make me rue it.
No means I find to rid him from my breast,
Till by the end of things it be supprest.
Some gentler passion slide into my mind,
For I am soft and made of melting snow;
Or be more cruel, love, and so be kind.
Let me or float or sink, be high or low.
Or let me live with some more sweet content,
Or die and so forget what love ere meant.
(Elizabeth Tudor) บทความของ รองศาสตราจารย์ นิตยา กาญจนะวรรณ จากมติชนสุดสัปดาห์)
Posted at 02:13 pm by
TurtleBlog
